Damage Control

KiesschijfWe schrijven 1989, een jaar waarin telefoons nog een kiesschijf hadden, de fax nog volop gebruikt werd en het internet nog een onbekend woord was. In die tijd werkte ik bij een vervoersbedrijf dat zich bezig hield met toeristenvervoer; zowel naar zonbestemmingen als ook, in opdracht van een global reisorganisatie, het vervoeren van buitenlandse toeristen die in een paar weken een toer door Europa maakten.

Op een dag kregen we de aankondiging dat er twee heren van het GAK, het huidige UWV, ons bedrijf aan een onderzoek zouden gaan onderwerpen. Nou hadden wij niks te verbergen, maar het vooruitzicht van die twee mannen stemde me toch niet helemaal positief. Er zijn altijd interpretatieverschillen.

Wij droegen keurig onze sociale premies af. In die tijd waren die nog echt “sociaal”, er viel dus heel wat af te dragen. En zo werden over ieder overuurtje, toeslagje en bonusje de nodige premies afgedragen. De heren waren echter niet van gisteren en zij vonden toch iets wat in hun ogen “niet correct” was. In onze bussen kochten passagiers namelijk van de chauffeur drankjes uit de koelkast die in de bus aanwezig was. De chauffeur was dus niet alleen gewoon bestuurder, maar ook parttime barman. Ze beschouwden dit als ”loon uit dienstbetrekking” , waar premies over moesten worden afgedragen: zie hier het interpretatieverschil.

Er werd heel wat over en weer gediscussieerd. Door mij werd gesteld dat het met die drankverkoop allemaal zo’n vaart niet liep, stelde niet zoveel voor. Eén van de twee heren meldde echter dat hijzelf ook met een touringcar op vakantie was geweest en dat daar de drank wel degelijk in grote mate door de chauffeur werd verkocht………..daar ging dus mijn belangrijkste argument. Het werd me duidelijk dat we het niet meer zouden kunnen winnen, het was nu dus simpelweg een zaak van “damage control”. Maar hoe dit aan te pakken? Mijn laatste troef was de al eerdergenoemde reisorganisatie, gevestigd in Engeland overigens, als ik nou eens aan kon tonen dat zij het niet toelieten dat de chauffeurs een klein handeltje dreven, zou dat niet overtuigend genoeg zijn? Of ik daar destijds eigenlijk wel zeker van was kan ik me vandaag de dag niet meer herinneren. Ik voerde dit argument te vuur en te zwaard aan; als ik het op dit punt immers kon winnen zou de schade nog enigszins beperkt blijven. Plotseling had ik een brutaal idee: wat als ik het Engelse bedrijf nou eens zou opbellen om de zaken helder te krijgen? Ik stelde het aan de heren voor.

Met alle bravoure die ik kon verzamelen belde ik op. Ik kreeg mevrouw Hepworth, waar we de zaken mee deden, aan de lijn. De twee heren waren bij het telefoongesprek aanwezig en konden dus meeluisteren, maar aangezien de telefoons toen nog geen meeluister faciliteit hadden konden ze niet horen wat er aan de andere kant van de lijn werd gezegd. Na het uitwisselen van wat vriendelijkheden kwam ik, enigszins omzichtig, tot mijn uiteindelijk vraag. Tot mijn grote ontzetting antwoordde de vrouw dat ze het prima vonden dat de chauffeurs drankjes verkochten, het ging er toch om dat de passagiers het naar hun zin hadden? Het angstzweet brak me inmiddels uit maar ik probeerde niets te laten merken, ik antwoordde simpel met mmm… mmh…, legde vervolgens de hoorn op de haak en keek de twee heren met de grootste bluf die ik kon opbrengen aan: “zie je wel, het is geen eens toegestaan!”

Hiermee was het gevecht niet gewonnen maar de schade wel zoveel mogelijk beperkt: damage control.

Één reactie op “Damage Control

Laat een reactie achter bij Linda Reactie annuleren