“dat flik je me nooit meer”

Hoe bepalend kan een enkel woord zijn, oftewel hoe kun je een maximaal effect bereiken door juist weinig te zeggen. Ik heb zo’n ervaring.

Het is wat jaren geleden, ik startte in een nieuwe baan. Na tien jaren bij dezelfde onderneming gewerkt te hebben was het voor mij tijd geworden eens wat bakens te verzetten. Niet dat ik veel solliciteerde maar ik keek af en toe in de krant, zo ging dat toen nog. Mijn nieuwsgierigheid werd gewekt door het feit dat een voor mij bekende onderneming een herhaalde oproep deed. Die nieuwsgierigheid deed me een brief schrijven en drie gesprekken later en een stevige testdag was het rond. Ik was er blij mee.

Ik was gewaarschuwd, ik zou iemand opvolgen die teruggezet werd in zijn rol en ik zou zijn hierarchische meerdere worden.

Ach, kan lastig zijn maar daar schrikken we toch niet voor terug!?
Dat die persoon, ik ga hem Kees noemen, mijn vader had kunnen zijn en dat Kees al een reputatie had in het bedrijf (niet positief bedoeld), daar kwam ik pas achter toen ik was gestart. Maar nogmaals: daar schrikken wij toch niet voor terug!?

De eerste week was hij met vakantie en had ik al veel over hem gehoord, hmm….het beloofde wat! Na de kennismaking was er wat gezonde spanning tussen ons, als twee roofdieren die elkaar angstvallig in de gaten houden. Misschien wel logisch, toch?

Na drie weken had ik mijn eerste “deliverable”: de eerste rapportage en die was erg belangrijk voor het directie overleg want het ging niet goed met de onderneming. Met Kees had ik dit allemaal goed overlegd want ja, ik was wel afhankelijk van zijn oplevering aan mij. Geen probleem gaf hij aan, het zou op tijd klaar zijn. In de dagen voor de deadline hield ik daarover het contact met hem en de aanvankelijke planning schoof steeds wat op. Lastig, maar geen paniek het zou er op tijd zijn gaf Kees aan.

Nou moet je weten dat ik in die tijd ieder jaar ging wadlopen. Op vrijdag van mijn derde week was het zover, ik had al lang van tevoren een vrije dag gepland, we zouden ’s morgens om 5 uur vertrekken, #zinin zouden we nu twitteren. Ik zou mijn rapportage op donderdag opleveren en Kees wist dat, maar het begon er naar uit te zien dat ik pas in de loop van donderdag de informatie van hem zou ontvangen. Dan daar zelf nog een toelichting over schrijven en klaar is kees. Maar dat was hij niet.

De frequentie om met Kees af te stemmen nam toe, op de bewuste donderdag heel erg zelfs want ik begon nu toch wel in tijdnood te komen. Je wilt natuurlijk je eerste product goed neerzetten voor je nieuwe werkgever.

12.00 uur: “het zal om ongeveer 15.00 uur klaar zijn”
15:00 uur: “nog even”
16.30 uur: “het zit tegen, ik zorg dat het zeker klaar is”
18.00 uur: “ik verwacht nog 2 uren nodig te hebben!”

Dus gaf ik aan bij Kees dat ik naar huis zou gaan en later op de avond zou terugkomen.

20.30 uur: “het gaat niet goed, maar het zal er zo zijn”

Wat doe je nou op zo’n moment? Eigenlijk niets, je kunt hoog of laag springen,
maar daar verander je op dat moment niets mee.
Ik ben nog twee keer terug geweest die avond en de laatste keer was iets voor middernacht !! (5 uur ’s ochtends vertrekken, remember). Nog toelichting schrijven? Nee, want…… Kees was nog niet klaar.

Ik heb toen een notitie geschreven aan mijn baas, de situatie uitgelegd en
naar huis gegaan en bij Kees aangegeven dat het er hoe dan ook moest zijn,
dan maar zonder mijn toelichting. “Leg het maar op het directiebureau”

Achteraf bleek dat hij om 02.30 uur ’s nachts klaar was en het op het bureau van mijn baas had gelegd.

Wat voelde ik mij vervelend hieronder, je eerste oplevering is er niet zoals je wilt en jij neemt een vrije dag. Had ik niet op vrijdag terug moeten komen? Mijn wadlooptocht maar laten schieten? Onzekerheid alom.
Mijn baas nam het erg goed op, ik belde hem natuurlijk de volgende dag op om te verifiëren of hij het had ontvangen. Kees had zijn alom bekende zwakheid nu mijn probleem laten worden.

Ik dacht het gehele weekend na hoe ik dat met hem zou oplossen.
Ga je kwaad worden?
Ga je begrip tonen?
Ga je hem helpen?
Een lange preek houden misschien?

Ik had hem nog hard nodig en mijn samenwerking met hem was belangrijk en die begon nu zo slecht.
Ik was er uit.

Maandagmorgen, ik riep Kees bij me.
Het gesprek duurde welgeteld één minuut:

Kees ging zitten, ik bewoog me iets naar hem toe en keek hem recht in zijn ogen.
Na een gekozen stilte en met een kleine stemverheffing heb ik maar één zin uitgesproken zonder verdere inleiding of verwijzing naar het gebeurde:
“Dat flik je me nooit meer!!”
Kees gaf geen antwoord en ging weer weg.

Het vervolg van onze samenwerking?
Fantastisch, erg goed met hem samengewerkt,
nooit meer last van zijn probleem ondervonden.
En wat ik heb ontzettend veel aan hem gehad.

Hoe zou het met Kees gaan….?

Geef een reactie