Verkeerd investeringsgedrag?

Je hebt ochtendmensen en avondmensen of nachtbrakers. Maar soms is het geen kwestie van óf maar van én. Sommige mensen zijn namelijk alles tegelijk. Ik heb daar enkele absurde voorbeelden van.

Toegegeven: ik heb ook wel eens overdreven. En nog. Ik ben een puur ochtendmens, deed en doe dingen die bij de vroege ochtend passen.

Werken is er zeker een voorbeeld van. Geen avondmens, dat gaat meestal niet samen, en als het eenmaal 19.00 uur is, laat staan later, moet je bij mij niet aankomen met een overleg of lastige klus. Ik kan het niet goed meer en ik heb er een hekel aan. Een moeilijke klus past me beter om 06.00 of 07.00 uur, in de ochtend dus.

Ik herinner me ooit een afspraak op kantoor gehad te hebben met iemand (van buiten) om 06.00 uur (ja, je hebt er meer!). Mijn vroegte record is om 03.30 uur op kantoor.Maar wees gerust mijn standaard start is gewoon tussen 06.30 en 07.00 uur. En ach, met een glas wijn erbij ben ik ’s avonds om 22.00 uur wel eens gestart met een klus (thuis) en dan doorgegaan tot 07.00 uur. Kan nog leuk zijn ook, want dan heb je wel een karwei geklaard.

Praat me dus niet van een 9 tot 5 job, ik ken die niet en wil die ook niet.
Maar nu die absurde voorbeelden, ik wil ze je niet onthouden:

Een druk bedrijf, 24/7 met hoog- en laagseizoen erbij, we werkten ons drie keer in de rondte.
Ook collega Jos. Hij was het type avondmens, begon ’s ochtends niet voor 09.00 uur, geen probleem want hij eindigde zijn dag zelden voor middernacht!! En juist in die weken waarover dit gaat, liep het bij hem al meerdere malen per week uit naar 01.00 en 02.00 uur. In zekere zin ging hij daar dan ook wel prat op. Maar, je moet het toch maar kunnen.

Op een goede dag, Jos was er ook vroeg, hij versloeg mij zelfs op de aanvangstijd 06.30 uur, HIJ WAS ER AL!!
Maar wat bleek, hij was er NOG….

Mijn “goedemorgen” moet raar voor hem geklonken hebben, “nog even” gaf hij aan en dat moest hij er toch maar eens mee stoppen. Maar dat liep toch nog uit tot 18.00 uur van die dag!!!! Jij kunt ook tellen dus hier had iemand toch zwaar overdreven.

Dat het nog erger kan (hoewel anders) beleefde ik eerder dit jaar in België. Mijn opdracht in Leuven betekende voor mij drie dagen België per week, twee keer overnachten. Ook geen korte dagen dan trouwens. Het hotel was bijzonder prettig, ik voelde me er goed thuis, acht kamers, dus je bent al snel kind aan huis. Altijd werd de beste kamer voor jou vastgehouden. De hotelier was gastheer, receptionist, kok en misschien ook “kamermeisje”, dat laatste weet ik niet zeker. Uit de gesprekjes met hem was me al wel duidelijk geworden dat er geen sluitingsdag was, tja en als je dan zelf alle rollen vervult moet je er dus altijd zijn. Vakantie, dat was ook al wat jaren geleden voor hem.
“Het is een kwestie van investeren, mijnheer Vandenbrande” (dat is al sinds jaar en dag mijn Belgische naam ondanks hardnekkige pogingen ze dat af te leren).
Altijd werken dus, altijd aanwezig zijn, hij sliep in een soort kelderkamer, nooit thuis. En dat laatste was heel bijzonder. De man had namelijk wel een gezin met 4 kleine kinderen. Af en toe kwam zijn vrouw dan naar het hotel om te helpen en zijn kinderen zag ik er ook wel eens.

In nog eens zo’n gesprekje vroeg ik hem wanneer hij nu eigenlijk eens thuis was. “Och”, zei hij, “ik ga één keer in de vier weken naar huis”. Vol ongeloof en gekscherend zei ik toen dat hij dan zeker wel vier uren thuis was op zo’n dag. Het antwoord? “Nee, maximaal twee uren thuis, want anders is er niemand “op” (België!) het hotel.

Een kwestie van investeren. Waarin eigenlijk?
Niet in je privéleven in ieder geval.

Geef een reactie