Een groter toeval bestaat toch niet

Wanneer je een vakantiereis maakt en je trekt door een land of gebied is het ons al regelmatig gebeurd dat je in het begin van je reis iemand tegenkomt of gezien hebt, die je dan verderop, misschien wel tweeduizend kilometer verder, weer ontmoet. Het kwam ook al voor dat dit dan voor de derde maal gebeurde. Dat vind je dan toevallig maar eigenlijk valt dat toeval wel mee. Je maakt immers een tour door een land en een ander doet dat ook. Zeker als je dan allebei je Lonely Planet achterna holt, is het dan zo raar dat zoiets voorvalt? Nee dus, maar het is er niet minder leuk door.

Wanneer je dan in Australie …

een dorpsgenoot !! tegenkomt, ja dan wordt het toeval al iets opvallender. Iedereen heeft wel een dergelijk verhaal. Toch?

Maar eigenlijk is het navolgende de toeval-topper in mijn herinnering. Vooral door de manier waarop het gebeurde.

Ik werkte in 2002/2003 bij Compaq in Gorinchem. Tijdens deze opdracht werd Compaq overgenomen door HP en mijn opdracht werd verlengd en kreeg een andere inhoud. Ja, dus op deze manier staan er snel twee prachtige namen op je CV. De start bij Compaq betekende samenwerken met een Schotse dame in de eerste maanden, een bijzonder plezierig mens die Margaret, een oma typetje in de gezellige zin des woords. De zegen van Linkedin is dat ik nog altijd wat contact met haar heb. Na enkele maanden eindigde die samenwerking en ze ging weer terug naar Compaq Schotland. Je weet hoe dat gaat, een afscheidsetentje en wat afscheidswoordjes. Nou had Margaret een zeer typisch stemgeluid, zo een, dat je nooit vergeet en uit duizenden zult herkennen. Tijdens het afscheid zei ik dan ook mijmerend tegen haar dat, wanneer ik ooit in mijn leven haar stemgeluid zou horen, zittend op een terras, een lekker glas bier erbij, ik haar stem onmiddellijk zou herkennen (precies deze woorden). Hoe oud ik ook zou worden.

Anderhalf jaar later, inmiddels onder de vlag HP, een volledig andere opdracht binnen de organisatie en bezig met mijn afronding, overdracht van de werkzaamheden aan een Duits team. Ik ging daartoe een aantal malen naar Duitsland, naar het lieflijke Herrenberg, ten zuiden van Stuttgart. Een lekker eindje karren. Vertrekken op zondagmiddag, aankomen op zondagavond, zo rond half tien, klaar voor de nieuwe week maar niet voordat ik in de bar van het hotel een pilsje had gedronken, dit toegestane pilsje op kosten van de baas, is er iets mooiers!!  Boekje erbij, even lekker relaxen.

Ik had wat last van een gezelschap in de hoek van de bar, dat leest niet zo gemakkelijk. Plotseling ving ik een stemgeluid op…………….. Doordat het precies zo gebeurde als ik anderhalf jaar geleden had uitgesproken, kon ik werkelijk niet geloven dat daar Margaret zat. Ik keek onmiddellijk op en liep naar het gezelschap toe. Ik kan je vertellen dat zij niet minder verbaasd was. Het bleef nog lang gezellig in de bar met de groep Schotten.

Niet zozeer het feit dat ik haar na anderhalf jaar weer trof, hoewel dat ook al erg bijzonder was maar de manier waarop ik het voorspelde en het dus ook uitkwam.

Als dit nu ook voor de derde maal zou gebeuren, dan ga ik nog geloven dat er meer is tussen hemel en aarde. Of tussen Margaret en mij….

Just kidding

Één reactie op “Een groter toeval bestaat toch niet

  1. Leuke anakdote Jan en ook goed te volgen. Ik heb inderdaad een heleboel leuke herinneringen aan die tijd. Die blijven je altijd bij. Hoop ook dat-ie goed gaat met je. Hier loopt het in elk geval nog steeds prima groetjes Herman

Laat een reactie achter bij Herman Reactie annuleren