Verrassing speciaal

Verrassing speciaal27 Maart 1992, beland in de eindfase van een sollicitatie procedure, twee kandidaten die in Haarlem ge-assessed werden. Een intensieve dag die voor mij een beslissende en positieve uitkomst had. Na enkele dagen kreeg ik het persoonlijkheidsonderzoek thuisgestuurd.

Hier een kleine bloemlezing uit het rapport van toen, met commentaar van nu.

“In de omgang is hij verstandig en berekenbaar”  —>  klopt
“Hij is fatsoenlijk”  —> nog steeds
“en hij heeft ook “body”, men kan niet zo gemakkelijk om hem heen”  —> waarom zou ik het tegenspreken?
“Men komt met hem ook niet voor verrassingen te staan”  —> kijk, en hier sloegen ze de plank volledig mis.

Verrassingen is namelijk wél mijn ding.
Hoe saai kunnen dingen verlopen, hoe grijs de geboden oplossingen, hoe vlak de prestaties, hoeveel mensen laten de sleur gewoonweg toe! Verrassingen in je privé situatie maar ook verrassingen zakelijk. Ik moet dat wel even uitleggen ter meerdere eer van mijn eerdere directeur die mij steeds voorhield: “geen verrassingen hè Jan”.

Ik bedoel dan ook met verrassingen het out-of-the-box denken, ongewone maar goede oplossingen bedenken, onverwachte zienswijzen ventileren, verrassende wendingen. Enkele jaren geleden heb ik tijdens een strategie sessie, die mij altijd te saai verloopt, een  tonpraters act gedaan.

Een risico maar hilarisch. Verrassend dus, ik  ging ervoor.

Nou wil ik het verder zeker niet over mij hebben.
Ik dacht deze week aan een voorval van eerder, dat bracht me tot dit verhaal, een verrassing door een ander bezorgd.

Een meeting met het team, buiten de deur, een avond met een etentje, bedoeld om eens buiten de sleur (!!) en drukte van de dag out of the box (!!) te denken. Een zakelijke setting dus en we hadden tijdens ons diner behoorlijk wat te bespreken. Het restaurant: topklasse, chique, goede kaart.
Na een glas vooraf en een menukaart die veel beloofde werd onze bestelling genoteerd door een keurig geklede man en ik (de cultuur barbaar) vroeg…… wat frietjes bij het hoofdgerecht. “Oh ja, zeker in een puntzak met mayonaise” schertste de meneer in het driedelig vrolijk. De komische noot was gezet en mijn collega voegde er nog lachend aan toe “doe ook maar een frikadel speciaal”.
Ik herhaal topklasse, chique, goede kaart. Maar zo’n grap moet kunnen.

Na het voorgerecht, een glas wijn en wat overleg verder was het tijd voor het hoofdgerecht.
Aspergetijd, mooi opgemaakt bord, je kent het.
En plotseling kreeg mijn collega een bijgerecht, zijn…..frikadel speciaal. By the way: we kregen er allemaal een.
Niks plastic bakje, mooi porselein, zo’n decimeter lang, mayo, curry, uitjes.

Je kunt het platvloers vinden maar kijk eens hoe gedurfd toch hier out-of-the-box  gehandeld is. Wie haalt het, als restaurant van standing,  in zijn hoofd om zijn gasten op een dergelijke wijze te verrassen.

Een risico maar hilarisch. Verrassend dus, hij ging ervoor.

Hij had perfect aangevoeld dat dit grapje bij ons goed zou vallen. We spreken er nog altijd over, ik heb het al op veel plaatsen verteld. Zie dus eens wat dit doet. Fantastisch.

Na afloop heb ik hem een hand gegeven en gecomplimenteerd met zijn actie.

Voor mij is dit nou wat ik bedoel met verrassingen.
“Men komt met hem ook niet voor verrassingen te staan”. Als ik het nu teruglees in het eerder bedoelde rapport vind ik het, in letterlijke zin natuurlijk, een diskwalificatie.

Verrassen, daar gaat het om!!

Verras mij met je reactie!

Geef een reactie