Het wind-mee project

Wielrenner2Mijn collega gaf me op maandag de wind van vóren: “Dat doe je toch niet Jan, alleen maar wind mee, dat is wel erg zwak”.

Het zal al lang in mijn kop. Alleen nog een geschikte dag vinden. Afgelopen weekend ging mijn betere helft een dagje weg dus zag ik mijn kans schoon.

Maar het weer zou bepalend zijn dus even afwachten,  warempel, het ging lukken.
Mijn wind-mee-fietstocht.

Flinke wind maar dan alleen in de rug. Ons aller NS bracht me keurig terug.
Toegegeven: het klinkt allemaal wat gemakkelijk, is sporten niet afzien?  Je hoort je toch in het zweet te werken, waar is de heroïek Jan als je het jezelf zo gemakkelijk maakt. Laten we het maar de beloning noemen voor een seizoen lang echt sporten.

Zelden ben ik zo enthousiast geweest over een fietstocht, toch mijn grote passie.

Ik moet dat passieverhaal echter meteen wat nuanceren.

Ssst… maar ik geef eigenlijk niets om fietsen, ben meer een freak die uren over een kaart gebogen kan zitten, schele ogen krijgt van Google Maps en haarfijn uitwerkt welke achterafweggetjes er zijn om het rondje te maken of, afgelopen zondag, het letterlijke eindstation te bereiken. Met Streetview als maatje beschrijf ik mijn links-rechts verhaal en het geeft me een kick als het me lukt om zonder haperen door den lande te fietsen. Heerlijk. En die fiets, ach, het doel heiligt te middelen. Zwaar overdreven natuurlijk, mijn Pinarello spoort als de latere trein en dat is een super gevoel.

Zondagmorgen, ochtendmens, dus om half acht, een beetje idioot om  in het halfdonker te starten, maar ja. Na enkele kilometers had ik al visioenen dat ik Leeuwarden wel ga halen, zo blies hij mij vooruit. Maar 129 kilometer en 3 veerpontjes later heb ik het toch gelaten bij Olst, onder Zwolle, mijn eindpunt. Moe, want wind mee betekent natuurlijk als een speer rijden, toch in het zweet dus, razend tempo, zelfs zorgen dat je jezelf niet opblaast. Man wat ging het hard en lekker. Laat ik die nuance van eerder maar wegnemen, fietsen is heerlijk. En beste collega: ook dit is sporten, ik voelde mij nu de betere helft.

Veel tijd om te denken had ik niet maar toch trok ik, wachtend op de veerman die voor € 0,70 op en neer moest,  de vergelijking met het werken aan een project. 5 Dagen in de week een geschikte dag,  in het halfduister starten, zien dat je in een flow komt om uitgewoond de eindstreep te halen. In projecten kun je de wind mee hebben, als een speer gaan, maar veel vaker wind tegen en harken. Met fietsen is het me ondanks de windrichting nog altijd gelukt de eindstreep te halen, altijd moe. Met projecten is het ondanks de windrichting altijd gelukt de eindstreep te halen, moe maar voldaan.

Dat ik afgelopen zondag in Loenen ongelukkigerwijs  een stoeprandje raakte en mijn broek en knie kapot viel maakte de vergelijking met het werken in een project alleen nog maar treffender.

Gewoon opstaan en verder gaan, die schaafwond geneest wel weer.

Geef een reactie