(Almost) the American nightmare

Lock Haven29 april 2012, zojuist de Niagara watervallen bezocht, vervolgens de grens Canada-USA in de stad Buffalo, wie kent het niet! Nou zijn we al enkele malen meer met de auto de USA binnengekomen, maar nine-eleven heeft het er bepaald niet gemakkelijker op gemaakt.

Een “live verslag”:


Een rasechte bitch in zo’n douanehok:
“Where are you going, sir?”
“I am travelling to Lock Haven, ma’am”, (bedenk, ik wilde nog altijd de verrassing vasthouden, maar Lock Haven zei mijn vrouw toch niets, de immigration officer echter ook niet!).
“Where or what is Lock Haven?”
“A little village in Pennsylvania, ma’am.”
“Why are you going there?”
“I found a place to sleep in that place.”
“But why there?”
“It is on my route.”
“Where are you going after that?”
“Don’t know yet, Harrisburg and a bit further, we are making a tour and it is a surprisetrip for my wife.”
En toen met extra volume: “You seem a bit agitated sir, why is that?”
“I am sorry, it was not my intention”, zei ik braaf maar het mocht niet meer baten.

Het gesprek verliep uiterst vervelend en gespannen, we moesten dan ook, als enige, de auto parkeren, wachtruimte in, anderhalf uur wachten, we werden naar een balie geroepen, hetzelfde verhaal, waarom we dan wel naar Lock Haven gingen, wat was daar te doen, waarom niet naar Jackson in Tennesee. Wanneer ga je weer weg? Heb je een ticket? Wat is het doel van je bezoek? Ben je minder dan 3 maanden geleden nog in de USA geweest? Weet je dat wel zeker? En dat alles op een zeer, zeer intimiderende toon. Ik gaf weer aan dat het een verrassingstrip voor mijn vrouw was, maar misschien heeft dat juist de geloofwaardigheid aangetast. Wie gaat er nou naar zo’n gat als Lock Haven. Enfin, ze hebben ons uiteindelijk doorgelaten na twee uur vertraging en ….. ik heb de bestemming geheim kunnen houden.

Wie wel eens naar de USA is gereisd weet hoe ergerlijk het kan verlopen bij “immigration”. Ze willen alles van je weten, wat je komt doen en vooral wanneer je weer weggaat. Bah! Achteraf bezien is die geloofwaardigheid misschien toch wel een issue geweest, stel je voor een Amerikaan op Schiphol heeft een surprise voor zijn wife en hij neemt haar mee naar Appelscha, ja,ja.

Ik ga maar eens verklaren hoe het zover kwam:

Twee dagen eerder:
Het autoritje vanaf mijn werk naar huis, op vrijdagmiddag, toch altijd het meest ontspannen moment van de week, maar deze keer niet!! Met veel spanning in mijn lijf achter het stuur, maar vergis je niet, een zeer prettige spanning. Het was 27 april 2012 en ik ging mijn vrouw iets heel bijzonders vertellen….

Vier weken eerder:
“Zullen we dit voorjaar nog iets leuks doen? Een weekje ontspanning, vakantie?” Zo begon het, relaxend op de bank. Een beetje surfen, kijken of je wat aantrekkelijks tegenkomt. Auto? Vliegtuig? En ik vond iets bijzonders: een retourtje Toronto voor € 406,– per ticket. “Goh”, zei ik tegen de bankgenoot, “ideetje om nog eens bij je neef op bezoek te gaan?”

Het is zo dat mijn vrouw in 1977 (35 jaar geleden dus!!) als jong meiske alleen naar Canada ging om bij oom en tante op bezoek te gaan, jaren-50 emigranten, je kent dat wel. Ja, het zou wel geweldig zijn om nog eens bij neef Martin op bezoek te gaan, oom en tante zijn al geruime tijd dood en met hun zoon, de oudste neef, hadden en hebben we een leuk lange-afstands-contact. We keken via Streetview naar zijn huis en hadden er al helemaal zin in. En dan voor € 406. Buitenkansje toch? Het zal je teleurstellen, we besloten het niet te doen.

Maar sssssttt……… even later sloop ik naar mijn kantoorzolder, deur dicht en stiekem toch de vlucht geboekt. “Ik vertel het haar gewoon niet, ze komt er wel achter als we gaan”, mompelde ik in mezelf. Zo heb ik vier weken met mijn geheim rondgelopen. Via mijn gmail gecommuniceerd (die ziet ze toch niet), via mijn zakelijke creditcard betaald (die ziet ze toch niet). En natuurlijk is het absoluut de verkeerde volgorde maar pas na het boeken nam ik contact met Martin. Of het niet leuk zou zijn om op 28 april op visite te komen, avondje of middagje bijkletsen, zomaar even binnenwippen in Canada, hoe decadent is dat?

Stel je dan volgende tafereeltje voor: ik zit wederom naast mijn vrouw op de bank toen het antwoord van Martin kwam. Ik keek stiekem naar mijn gmail op de smartphone en ik las het volgende, nu voor mij zeer verrassende bericht: ” Jan, wat geweldig leuk. Ik weet niet hoe je het voor elkaar krijgt om juist op 28 april te komen, op die dag zijn wij 50 jaar getrouwd, wij geven een feest in het Holiday Inn in Cambridge (Ontario, Canada). Jullie zijn van harte welkom, het feest start om 13.00 uur”.

Ik was flabbergasted en hou je dan maar eens rustig naast je buurvrouw, dit onvoorstelbare toeval, precies op die dag om 11.00 uur aankomen en om 13.00 uur op een 50-jarig huwelijksfeest!!!! Toeval, toeval, toeval, toeval. Mijn geheim werd alsmaar groter en moeilijker te bewaren, soms was het op het randje van misgaan. Ook Martin had ik natuurlijk op het hart gedrukt “keep your mouth shut”. Ik hield thuis alle kalenders en afspraken in de gaten en heb achter de schermen steeds, stiekem, corrigerend op moeten treden als zij iets had afgesproken op het verkeerde moment. En zo werd het, met toenemende spanning, 27 april, de dag voor vertrek en ik reed naar huis om het haar te vertellen.

Nou wilde ik zeker niet alles in een keer vertellen, dus eenmaal thuis aangekomen heb ik redelijk dramatisch gezegd dat ze maar eens rustig moest gaan zitten en dat ze dit moment nooit meer zou vergeten. Misschien worden scheidingen ook wel zo aangekondigd!! Ik gaf haar 10 gesloten enveloppen, voor iedere dag één. “Ga je koffer maar pakken, we gaan 10 dagen op vakantie en de bestemming? Dat zie je wel” (de eerste enveloppe). Verwarring alom maar er was geen spoortje onzekerheid bij mij dat ze dit niet zou willen of zo.

De volgende morgen, Schiphol, ik gaf ze de tweede enveloppe met een vluchtnummer. De monitor vertelde snel genoeg waar naar toe. Waauw. Natuurlijk vermoedde ze toen meteen dat er een bezoekje aan Martin aan zat te komen, maar niet dat…..

In Canada aangekomen, huurauto opgehaald, uurtje rijden, melden op ons overnachtingsadres en ik gaf ze de volgende enveloppe: het feest dus. Ik ga kort zijn, dit was wel zo’n fantastische dag. Op het feest waren we “the talk of the town”. Daar wisten alle feestgangers namelijk wél van de verrassing. “When did you know you were going to Canada?” Het “only this morning” vond iedereen hilarisch. Een feest met zeer vele van die jaren-50 emigranten, een geweldige sfeer, oude heroische verhalen. Uniek om mee te maken, onvergetelijk.

De gehele reis bleef een verrassing want ik heb ze iedere morgen pas verteld wat we gingen doen. Na de Niagara watervallen en dat verrekte Buffalo was Washington onze bestemming in de USA. Het was een prachtige rit naar Washington dat ze 40 mijl voor de stad pas in de gaten had. We hebben veel gezien en hebben ontzettend genoten. Dat we toevallig op 30 april in Washington waren en ik een uitnodiging van de Nederlandse ambassade had kunnen regelen voor het Koninginnebal maakte het allemaal nog mooier. En ook dat……wist ze pas een uur van tevoren.

Surprise is mooi maar nog not so easy, my dear Americans.

Come to Nederland en verras je vrouw, in Appelscha is nog een nice hotelletje.

Geef een reactie