Beginnen met……

VisserIk doe het niet, zo aan het begin van het jaar allerlei voornemens maken, jij wel? Maar ik realiseerde me onlangs dat dit niet wáár is, ik maak die voornemens wél, maar dan op een ander moment. Ik ben nieuwsgierig of iemand dit herkent!

Ik prijs me erg gelukkig na afsluiting van mijn vorige project meer dan 7 weken op reis te zijn geweest. Het is een enorme luxe om ná de stress en inspanningen voor je werk in die 7 weken als grootste zorg te hebben: “Zit er morgen wel jus d’orange bij het ontbijt!”. Met die hersenbreker valt overigens goed te leven.

7 Weken weg van huis en haard is lang, het zet je over van alles aan het denken en hoe dichter je bij het einde van de reis komt, hoe meer je ook weer gaat denken aan thuis, je dagelijkse dingen, je werk en warempel, dat is nog een goed gevoel ook. Ik denk dat het zo hoort.  En dát zijn de momenten dat er voornemens ontstaan.
“Als ik thuis ben dan ga ik…..”,
“Ik zal eens minder….”,
“Ik moest maar weer eens….”,
“Ik heb zin om…..”.
Heb jij dat ook? Als dát geen voornemens zijn, je hoeft er trouwens niet persé 7 weken voor weg.

Deze keer zat daar een wat grotere gedachte bij en die broeide al een hele tijd, lang vóór dat we vertrokken. Maar daarvoor moet ik even wat terug in de tijd.

Degenen die mij goed kennen weten dat ik op mijn 35e al riep dat ik op leeftijd 55 graag zou stoppen met werken, tijd voor iets anders. Ik startte met het creëren van de nodige financiele voorzieningen, Jan was er klaar voor. Maar op 9 maart 2012, én daarna, reed deze jongen braaf naar zijn werk hoor. De gedachten van eerder waren al lang naar de achtergrond verdwenen en door mijzelf afgedaan als een naïeve hersenkronkel. Die naïviteit had overigens ook een andere reden, hoezo financiele voorzieningen? Man, daar kun je toch niet van leven, wist ik toen dat ik 7 weken met vakantie zou gaan! Dat achter mijn rug de AOW leeftijd naar 67 was opgeschroefd gaf ook nog wat tegenwind trouwens.

Nog belangrijker was echter dat het toch volslagen idioot zou zijn om nu al gaan te vissen of zo. In de kracht van mijn kunnen (!!). Kortom die grens van 55 had ik al lang verlegd. Ik heb het nu wel eens over 60 en toen ik tijdens die 7 weken mijn 57e passeerde, in combinatie met wat, zoals gezegd, al broeide heb ik de plannen weer wat aangescherpt.

Natuurlijk heb ik als grondgedachte dat er nog heel veel meer is dan werken, natuurlijk staat mijn gezicht wel eens op onweer als er weer zo’n 4-muren-dag vóór je ligt of als je s’avonds met koppijn op de bank ploft. Maar toch besef ik ook dat je met werken deelnemer bent, in de wedstrijd zit, overwinningen boekt en dat de contacten met de andere sporters goud waard zijn. De kernvraag voor mij is dus wat die leeftijd 60 betekent, ga ik dan, hopelijk in goede conditie, stoppen met werken?

Ik ben er uit.
Ik ga níet stoppen met werken.
Nee, ik ga beginnen met…….

En daar val ik vooralsnog even stil, ik pieker me suf wat ik daarmee bedoel.

Dit is een verhaal met een open end, dit is een verhaal met een happy end.
Ik hoef het nog niet te weten.
Er gloort nog zoveel dat ik verdorie haast krijg.
Ik wil nog zoveel doen.

Heb jij tijd voor een gedachtenwissel hierover?
Of ben je te druk met je werk?
The drinks are on me.

Beginnen met……
Wat een voornemen.

Jan

2 reacties op “Beginnen met……

Laat een reactie achter bij Aniek Reactie annuleren