Zo kort als het kan, zo lang als het moet!

Zo kort als het kanIk vind een blog schrijven het heerlijkste dat er is. Ik kijk er steeds naar uit. Dit is al weer nummer 51.

Soms komen de onderwerpen als vanzelf, een andere keer lijkt de pen leeg. Eenmaal achter het toetsenbord staat het er soms in 20 minuten, ongelooflijk, het polijsten van het verhaal kost dan wel twee weken.

Ik heb het in de titel over mijn rol als interim manager maar eerlijk gezegd klinkt het wat negatief, vind je niet? Maar ik bedoel het juist als een ode aan het vak.

Ik zal het uitleggen:

Afgelopen week. Roermond.
“Hoe lang ben je nog met het project in België bezig, Jan?”.
En zonder dat verkeerd te bedoelen flapte ik er uit: “zo kort als het kan”, waarop mijn mede-hangtafel-genoot riep “maar zo lang als het moet”. Voilá, onderwerp geboren.

Als ik door mijn CV blader kom ik veel lange opdrachten tegen:
Holland Heating/Carrier, Supertape, Compaq/HP,  DSM, Campina, Winters/Refresco, VION. Zo-kort-als-het-kan lijkt hier niet gewerkt te hebben. Klopt!
De zo-lang-als-het-moet zeker wel.

Ik hou van trajecten en projecten om iets van A naar B te brengen maar soms is het “alfabet” gewoon langer en moet C en D ook nog gebeuren. Het is mijn sterke overtuiging daarbij altijd dat je een veranderingstraject in een relatief korte tijd moet voltrekken. Focus hebben en houden is belangrijk en dat gaat nou eenmaal niet al te lang. De zo-kort-als-het-kan vindt hier zijn oorsprong. Daarbij komt dat de kracht van je tijdelijke inzet eerder in de eerste helft zit dan in de tweede, nee free-wheelend naar het einde is niet mijn stijl en het is al meer dan eens voorgekomen dat ik de initiatiefnemer was om tot afronding te komen, gewoon omdat het interimschap dit wat mij betreft na móet streven.

Maar goed, nu nog eens die zo-lang-als-het-moet. Hoe zit dat dan? Ik schreef al eens eerder http://janvandenbrand.nl/2013/08/overkill-moet/ over het feit dat er altijd veel bewegende panelen zijn in een bedrijf. Ik was als tijdelijke interimmer al wel eens de langst zittende in een groep of team, gewoon omdat alles om je heen verandert. De bijstelling en meestal verzwaring van je opdracht is bepaald geen unieke situatie. En of je het dan graag doet of niet, het kan niet zo zijn dat je dan wegloopt ook al zou je zelf …… Ik spreek hierbij een hartig woordje tegen collega interimmers die soms kiezen voor hun eigen paadje en ronduit nee zeggen, voor mij kan dat niet. Als een opdrachtgever jou langer nodig heeft dan blijf je, punt uit!!  “Zo lang als het moet” dus. Én mijnheer de fiscus, zeur nou niet over het zelfstandigheidscriterium en ondernemerschap. “Zo-lang-als-het-moet” dat is met recht ondernemerschap, zet a.u.b. de juiste bril op!

Dat vanaf-dag-één-bezig-zijn-met-je-eigen-vertrek is voor je eigen commercie niet zo handig hield mij laatst iemand voor op een uitspraak die ik in die richting deed. Ik denk dat hij weinig zelfvertrouwen had, zijn cv liet trouwens veel korte opdrachten zien. Ik ben het hartgrondig met hem oneens. Kennis borgen bij de vaste medewerkers, zorgen dat jij gemist kunt worden (ik wil tenslotte ook op vakantie), werken aan je vertrek en tot de laatste dag wakker liggen van de issues binnen je opdracht, het lijkt soms niet bij elkaar te passen maar wat mij betreft gaat interimmen hier over.

Zo kort als het kan.
Zo lang als het moet.

Hoe lang moet jij nog?

Jan

 

Geef een reactie