Bedonderd maar toch waar voor je geld.

Hong Kong

Wie is er niet eens opgelicht?
Heeft niet eens te veel betaald?
Ik ga het niet ontkennen.
En heel soms…..is dat geeneens erg.

China 2004.

Onze oudste zoon Rob studeerde in 2004 een half jaar lang aan de Hong Kong University of Science and Technology, een mond vol, de foto hierboven verhult niets van de ligging als een vakantieparadijs. Hij beleefde een goede tijd. Voor ons als ouders een buitenkans om hem te bezoeken. En als je dan toch daar bent….

Met zoon nummer jongst, Paul, vertrokken we naar Hong Kong met aansluitend een reis door China.

We reisden met ons drieën, dus niet in een groter gezelschap en onze reis was op sommige punten “ingewikkeld”, allerlei aan elkaar geknoopte stukjes en dat in een land waar je meer hebt aan je handen en voeten dan aan je mond, ogen en oren. Treinen, vliegen, fietsen, bussen, varen, taxis en lopen, het zat er allemaal in en denk maar niet dat als je thuis vertrekt je enig reisdocument bij je hebt, nee, bij ieder nieuw overnachtingsadres zou je de reisdocumenten voor het volgende stukje ontvangen, spannend, niet waar. Gaat dat allemaal wel werken?

Na enkele dagen Hong Kong, die fantastisch waren, alweer tijd om te vertrekken voor het spannende vervolg van onze trip. En ja hoor, de eerste treintickets hadden we ter plaatse door de eigenaar van ons verblijf overhandigd gekregen, hoe werkt dat toch allemaal? 17 uur treinen tegoed, van Hong Kong naar Guilin en 10 minuten na het vertrek verandert de wereld in een oogwenk, het echte China toont zich onmiskenbaar. Al na 2 uur treinen moesten we overstappen en wel in de miljoenenstad Guangzhou oftewel Kanton. Geen punt, we hadden een half uur van het ene naar het andere perron, tijd zat. Zo werkt dat in Den Bosch toch ook.
Helaas…….

30 minuten
Onder aan de roltrap stond een keurig geuniformeerde beambte. “Where you going?”, ik toonde het treinticket, “problem sir!”, hij wenkte ons mee naar de wand met een stadsplattegrond. Nog heel rustig keken we met hem mee, “other station”. Heel onrustig keken we elkaar aan. Dat is inderdaad een problem. Die volgende trein gingen we nooit halen en met een ingewikkeld reisschema kan dat zomaar ellende geven, nietwaar. De trein voor zo’n lang traject gaat bepaald niet op het hele en halve uur, verre van dat. Over 2 dagen misschien?

25 minuten
“I can help, come”. Tsjonge, wat een vriendelijke man. Hij loodste ons naar buiten, liep naar een wit busje, klopte op de raam van het busje. “He bring you”. De prijs: 400 Yuan. Onze eerste uitgave in China en met een pak geld op voorraad was het zo gebeurd. Spoorslags vertrokken we en dook het busje de miljoenenstad in. Een overweldigende drukte, de eerste indruk van hoeveel 1,3 miljard Chinezen wel niet zijn. Een woord wisselen was er niet bij, we waren overgeleverd aan deze Guangzhou-er.

10 minuten
Een immens plein, zo groot in Nederland nog nooit gezien, overvol, een werkelijk ongelooflijke hoeveelheid mensen, omringd door lage gebouwen, waar moesten we zijn? Links was 建築, daarnaast 社區中心, aan de overkant 它不被發現,我們一直在尋求. Een station (by the way: 火車站) was er niet in te herkennen. En toen we uitstapten schetterende propaganda muziek (denk ik), klanken uit van die iets te goedkope megafoon-achtige luidsprekers (Bose: sla je slag!). Weg busje en daar stonden we met ons hele hebbe en houwe. Help! Waar naar toe, wat te doen? Nog een paar minuten de tijd.

8 minuten
Ik herkende twee agenten aan hun waanzinnige pet. Erop af. Ik liet mijn treinticket zien, zij wezen naar een gebouw, ja hoor 火車站. Kom op, lopen.

6 minuten
Oh nee, veel Chinezen met dezelfde bestemming, ik schat een rij van 80 !! meter lang. Forget it. Er is maar één oplossing op zo’n moment. Gewoon naar de allervoorste in de rij lopen, met ontblote tanden lachen en voorschieten. En warempel, je bent bijzonder genoeg om voorgelaten te worden, excuses voor de arrogantie. Koffers nog eens door een scan apparaat en toen stonden we in een nieuwe heksenketel, een hal waar je wel 26 kanten op kon.

3 minuten
Vragen, vragen, vragen. Die handen en voeten kwamen goed van pas, het ticket ook, maar pas op: lang niet iedereen kan dat lezen. Hoe het ook zij, we kwamen ergens bij een roltrap uit.

1 minuut
Zweet op het voorhoofd, onder de armen en op meer plekken where the sun never shines!!

Een perron. Een wonder. Het juiste.
De trein stond klaar.
Het signaal klonk.
Wij zaten er in….

De reis is verder goed en zeer indrukwekkend verlopen. Wat een aaneenschakeling van indrukken. Fietsen tussen de rijstvelden, gevaren worden op een bamboevlot, snakewine, Terra Cotta leger, de Muur, de Verboden Stad, het Politbureau, de insectensnacks en bij heel veel Chinezen staan we op de schouw denk ik. Poseren, met de Chinese familie op de foto, een tophit.

We namen later nog regelmatig een taxi. Kostte steeds maar één Euro, een goede 10 Yuan. Wáát!!!?

400 Yuan in Guangzhou voor het witte busje, de vriendelijke beambte.
Oké, flink bij de neus genomen dus.

Maar zeg nou eerlijk: we waren er fantastisch mee geholpen of niet soms.
Dank je wel Yi Han Sho of zo, nog iets leuks gedaan met het geld?

Groet

Jan

Geef een reactie