Keep moving forward

Als je op mijn website keek, onder mijn naam, dan stond daar heel stiekem op een nederige plekje achteraan: spoach. Op mijn Linkedin en Twitter-account was het al niet anders. Eerst wat gedoe over Interimmer zijn en zo, maar dan, heel voorzichtig dus spoach. Het stond er al jaren.

Tot nu toe dan, want Spoach staat nu vóóraan en met de zekerheid van ene Trump 🙂
roep ik nu: SPOACHEN is coachen door Jan van den Brand.
Lees verder

Luister nou eens!

Twee orenEen beetje Social Media gedrag geeft je een overdaad aan spreuken, Loesjes, Omdenkers, onzin en treffende wijsheden. Een beetje moe word ik daar wel van en toch….deze week nog:
“Listen more than you talk. Nobody has learned anything by hearing themselves talk”
Sir Richard Branson.

Lees verder

Danakil – Ethiopie

Wij reisden Vrouw met takkenbossenonlangs een maand door Ethiopie. Een indrukwekkende reis die niet geheel volgens plan verliep, maar daar gaat het niet over. Eerst Addis Abeba, de dagen erna naar de Danakil Depression. Ethiopie is veilig maar toch geldt er een negatief reisadvies voor juist dat deel.

Moet je daar dan naar toe gaan? Lees het maar…..

Lees verder

Verboden te zitten

Stand-upAfgelopen vrijdag was een vermoeiende dag.
Werkelijk de gehele dag aan de bespreek tafel, de ene meeting na de andere.
Zeer zinvol en soms is het nodig, maar na zo’n dag ben ik wel afgebrand en het kost energie.
Een weekend is dan welkom.

 

En toch wil ik het eens hebben over een meeting waar je wél energie van krijgt.
Het is er een die je vaak met grote regelmaat houdt.
Waar alle deelnemers blijven staan, zitten is namelijk verboden, kop koffie in de hand en het allerbelangrijkste: kort, kort, kort.
Lees verder

Miljonair

Nog maar snel iets over de banken schrijven voordat ze zijn ingehaald door de bitcoin!

Af en toe slaat de ongerustheid bij mij toe. Houden we alles wel in evenwicht?
Is ons spaarcentje van vandaag ook nog dat van morgen? Ik slaap nog wel hoor, door de bank genomen. (Ik neem dit trouwens maar niet al te letterlijk.)

Guilin, China, april 2004
Guilin
Het was er warm, prachtig karstgebergte. We waren op zoek naar geld, een bank dus.
De brug over, links, en ja hoor daar was er één met géén ATM, dus naar het loket getogen. Mijn pasje werd met wat ongeloof aangekeken, nee, geld opnemen daarmee ging niet, zo goed was mijn Chinees nog wel om dat te begrijpen. De uiterst vriendelijke jongeman maakte zijn glimlach waar, sprong over de balie en sjorde me mee naar buiten. En met een soort “kun je me volgen” volgde ik, 10 minuten wandelen of zeg maar rennen, een aantal stegen door en “glimlach” zette me af bij een collega bank, ging mee naar binnen en legde iets (?) uit. Daar werd ik geholpen of eigenlijk niet, want in de schuif onder het loketraam kreeg ik een telefoonhoorn aangereikt. Ze hadden iemand gebeld die Engels sprak. Géén geld was de boodschap. Ondanks het negatieve resultaat stond ik echt versteld van de vriendelijkheid, zomaar bereid om met je mee te lopen. Fantastisch.
Lees verder

Geen 4e keer !!

Saul BerensonHouse of Cards
Breaking Bad
Homeland

Mijn Netflix abonnement wordt goed gebruikt. En de getoonde volgorde geeft aan wat ik tot nu toe het boeiendste vond.
Zeg maar van Good to Great (bedankt Jim Collins), Homeland is een indrukwekkende blik achter de schermen van de Amerikaanse CIA, een geweldige serie en ik kan niet wachten op het volgende seizoen.

Lees verder

Een ui is niet goed genoeg.

UiPel eens een ui af!
Knisperende buitenlaag waar je niks aan hebt, waait zo weg.
De eerste glazige schil gaat er gemakkelijk af.
Dan wordt het hardnekkiger, hij is steeds lastiger af te pellen.
Om te janken, hij wordt steeds kleiner, waar is de pit eigenlijk?
Aan het eind heb je niets over, een ui heeft géén pit, wat kun je er mee?

Het is niet mijn bedoeling je op het verkeerde been te zetten met deze inleiding, maar deze week dacht ik aan een ex-collega en de vergelijking met een ui ging goed op.
Om je niet te verliezen ga ik het uitleggen.

Lees verder

Zo kort als het kan, zo lang als het moet!

Zo kort als het kanIk vind een blog schrijven het heerlijkste dat er is. Ik kijk er steeds naar uit. Dit is al weer nummer 51.

Soms komen de onderwerpen als vanzelf, een andere keer lijkt de pen leeg. Eenmaal achter het toetsenbord staat het er soms in 20 minuten, ongelooflijk, het polijsten van het verhaal kost dan wel twee weken.

Ik heb het in de titel over mijn rol als interim manager maar eerlijk gezegd klinkt het wat negatief, vind je niet? Maar ik bedoel het juist als een ode aan het vak.

Ik zal het uitleggen:

Lees verder

Wat een bijzonder land !!

Naamloze afbeeldingIk ben er meer dan eens geweest.
Aankomen is een feest, weggaan doet pijn.
Het land bungelt onbetekenend onder aan het continent, wie kent dit landje buiten haar grenzen, ik heb veel moeite moeten doen om deze verfomfaaide kaart te vinden.

Gezien de ligging is het verbazingwekkend dat de mensheid er steeds voor kiest om op gevaarlijk terrein te wonen. Waarom wonen aan de voet van een rokende vulkaan? Waarom wonen op een breuk in de aardkorst? Waarom, zoals hier, wonen op een steeds dalende bodem, langzaam wegzakken in het moeras? Daar kies je toch niet voor! Maar als de middelen van bestaan rijkelijk aanwezig zijn oefent dat blijkbaar toch een grote aantrekkingskracht uit, sterker dan het latente gevaar. Kortom: er wonen daar erg veel mensen, steden groeien aan elkaar, hoe lang zal dat goed gaan?

Lees verder