Joris

Jorge, een echte ondernemer!

Februari 2010, Maarheeze

“Jan van den Brand, goedemiddag”.
“Hey hallo Annemarie, hoe gaat het met jou?”.
“Ja, nog steeds”.
“Nee, eigenlijk niet, het Shared Service team is op dit moment op sterkte en het projectteam is ook bezet”.
“Ja jammer, volgende keer beter, blijf het proberen alstublieft want voor goede mensen is altijd belangstelling, by the way wie is het eigenlijk?”.
“Oh, Joris van der Heijden, wacht even, ja dan ga ik er toch even voor zitten”.
“Als Joris het goed vindt dat we eens even praten, zonder dat ik iets concreets kan aanbieden, dan moeten we dat maar eens organiseren”.

14 december 2011, Tocumen International Airport, Panama City, 22.45 uur.

Skyline Panama CityMijn eerste interview brengt me naar Panama. Vertrokken uit het koude Nederland en na een overstap in New York zijn we, 12 uur vliegen later, gearriveerd in Panama City. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we niet alleen voor het interview hier zijn (de tropische vogels, het regenwoud en de hangmat lonken), maar het is extra leuk om Joris en zijn partner Marijke en babydochter Jiske te ontmoeten in dit verre, warme land en zijn bijzondere verhaal op te tekenen. De altijd wat stug en streng aandoende immigration officers zowel in de USA als in Panama zijn we zonder kleerscheuren gepasseerd, pff de koffers zijn er ook, de deur glijdt open en een lachende Joris, “Jorge” voor Panamese intimi, staat ons op te wachten. Zijn aanbod om ons op te halen bespaart me een nachtelijke huurauto rit in Panama City, toch een wereldstad. Want vergis je niet, de skyline wedijvert met menig Amerikaanse downtown.

Mijn eerste contact met Joris dateert van een aantal jaren geleden, laat het 2005 geweest zijn maar hang me niet aan dit jaartal op. Op zijn verzoek spraken we eens af op een zomeravond, terrasje in Rooi, pilsje erbij. Joris had op dat moment een vaste baan, volgde een management development programma bij zijn werkgever maar liep toch met snode plannen rond om eens een stap naar zelfstandigheid te maken. “Maar eens praten met een oude rot in het vak”, was zijn gedachte denk ik. Weliswaar heeft hij er toen nog even mee gewacht, maar uiteindelijk is de stap gezet en Joris werd een interim financial. Laat ik duidelijk zijn: mijn indruk over hem was zeer goed, het bekende onderbuikgevoel.

De interim wereld is klein, getuige het telefoongesprek waarmee ik dit verhaal begon. Hieruit ontstond een samenwerking met Joris, hij ging aan de slag in het project waar ik op dat moment verantwoordelijk voor was. “Maar”, zei meneer vanaf het eerste contact, “half juli ben ik weg want dan heb ik voor 4 maanden een opdracht in Panama”. Na wat overreding heb ik er uit kunnen persen dat hij tot en met de eerste week van augustus bleef, allebei tevreden. De buik van eerder had goed werk gedaan. Goeie vent en we hebben fantastisch samengewerkt. Hierna vertrok hij, alléén, naar Panama, een opdracht in onroerend goed bij een “Dutch owned” bedrijf dat al meerdere jaren succesvol aan de weg timmert in Panama. Goed voorbeeld doet goed volgen? Ik hoop er de komende dagen achter te komen.

Uit het feit dat we samen met hem de nachtelijke rit over de Interamericana rijden van Tocumen naar zijn huis mag je enkele dingen afleiden:

– hij is niet meer terug gekomen uit Panama.
– hij heeft ergens tijd gevonden om zijn fantastische dochter Jiske te verwekken.
– hij heeft ook Marijke weten te overreden naar Panama te komen.
(ondernemerschap dus en niet alleen van hem).

“Er is in korte tijd wel veel veranderd in je leven, niet?”

“Ja, dat kun je wel zeggen, ik herinner me dat wij samen begin augustus 2010 nog wat hebben gegeten als afscheid van onze samenwerking tijdens de interim periode. Nu, krap 15 maanden later woon ik in Panama, samen met Marijke, heb een dochter gekregen, een huis gekocht in Panama City en heb ik, na mijn interim klus hier, een eerste opzet van mijn eigen business. Verder zijn we, met name Marijke, gestart met een Bed & Breakfast. En dan te weten dat  al deze plannen op deze manier 15 maanden geleden nog niet bestonden!”

Lint doorknippenHoe pril dit allemaal is blijkt uit het feit dat wij bij aankomst zijn B&B mochten openen, een heus lint doorgeknipt.

We waren de eerste gasten “at Balboa Heights”, hemelsbreed enkele honderden meters van het Panama kanaal.

 

“Joris, waarom Panama?”

“Het zat al lang in mijn kop, iets gaan doen in het buitenland. Specifiek Panama? Ik was er al eerder geweest, had al met veel mensen gesproken en seminars bezocht over deze regio en daarna wist ik wel dat mijn uitdaging hier zou kunnen liggen. Op zoek zijnde naar het toepassen van kennis en ervaring, buitenland ervaring opdoen, andere cultuur, andere wijze van werken, tsja als dat geen horizon verbreden is! Ik zocht onafhankelijkheid en zelfstandigheid en heb het zeker hier gevonden”.

“Wat was dat voor een vastgoed opdracht?”

“Ik was in 2009 voor het eerst in Panama voor een interim opdracht van een half jaar, kreeg opnieuw de kans in 2010 voor dezelfde opdrachtgever. Ik heb management informatie opgezet voor de lokale onderneming die in handen is van een Nederlander”.

“Wanneer maakte je in je hoofd de klik om te besluiten in Panama te blijven?
Was er een specifieke aanleiding?”

“Het verhaal is bijzonder, ik was in 2010 precies 1 week (!!) hier toen Marijke me op dat moment het verrassende nieuws bracht dat we een kindje zouden krijgen. Even slikken, maar wel geweldig nieuws. Wat hebben we geskyped in die tijd. Na nog wat over en weer bezoek werd het eigenlijk wel snel duidelijk, gevalletje sneltreinvaart dus. Ik wilde hier in Panama iets gaan opstarten maar wilde dat natuurlijk niet doen zonder dat Marijke hier zou komen. Vooral voor haar dus ook een grote stap, it takes two to tango. De zwangerschap heeft alles versneld zou je kunnen zeggen. Ze kwam hier hoogzwanger, mocht nog net vliegen, onze dochter Jiske is hier geboren. Jessica zeggen ze hier want Jiske krijgen ze hun Spaanstalige mond niet uit”.

Joris en Marijke vertellen geanimeerd over die tijd, enkele maanden geleden nog maar, de (niet zo gebruikelijke) thuis bevalling, de aangifte van geboorte, de bijzondere hulp van een gynaecoloog. Leuke verhalen maar het zal evengoed zijn spanning en onzekerheid gekend hebben.

Joris is na zijn interim opdracht hier in Panama gestart met een eigen bedrijf, voluit genaamd The Company Coworking PTY & The Company Cafe. Hij huurt een bedrijfspand dat bij de start niets meer was dan 4 muren. Hij heeft met lokale mensen alles ingericht, zelfs nog stroom en waterleiding moeten regelen en van de totale ruimte een indeling gemaakt in individueel te verhuren kantoortjes. Een heus business center dus met daaraan toegevoegd een lunchroom die hij exploiteert. Een vernieuwend concept met veel potentie in Panama City. De bezettingsgraad was in korte tijd al op 70% en er wordt aan een intensieve marketingcampagne gewerkt. Verdere uitrol van de verhuur op korte termijn staat op de rol en de eerste seminar en de eerste trainingen zijn recent met succes neergezet voor een groep engineers en Panamese talent scouts.

“Maar nou even serieus Joris. Van een oer-Hollandse interim financial naar eigen ondernemerschap in Panama, “doe toch normaal man”, volgens een recent gehoorde Tweede Kamer uitspraak!

“Ja, ik begrijp dat je dat zegt. Als je ziet hoe ik me hier heb moeten inzetten om iets voor mezelf te starten. Steeds zelf erbij blijven om te zorgen dat de inrichting wordt wat je voor ogen hebt, ik heb zelf af en toe de schop in handen genomen. Je moet wel want anders komt er vaak te weinig van terecht. Ik vervulde hier de meest uiteenlopende rollen in mijn eigen bedrijf. Ik heb dat ondertussen goed onder kunnen brengen bij de medewerkers, maar je moet bereid zijn flink aan te pakken. Ik kan het af en toe al overlaten aan hen en zelf mijn pijlen op de toekomst richten. Wat ik hier al niet geleerd heb, met name over mezelf!”.

Het verhaal gaat verder over de Panamese werkmentaliteit.

“Het is toch nog echt een cultuur van Mañana Mañana. De zon schijnt vandaag, ik heb te eten vandaag, waarom zou ik me druk maken? Ik ga morgen wel verder. Wij Nederlanders en ik in het bijzonder zijn dat niet gewend, ik ben erg punctueel en hou van structuur. Zo deed ik mijn werk altijd en sjonge jonge wat heb ik daar aan moeten wennen. Misschien went het nooit trouwens. Zeker als je weer eens voor een zegeltje of 4 handtekeningen aan het rondracen bent, jij hebt haast, zij hebben de tijd. Trouwens afspraak is niet altijd afspraak in Panama, zo neem je een werknemer aan, zo verschijnt hij gewoon helemaal niet of een dag later, Mañana dus. Wat denk je van 7 maanden wachten op de WIFI internetverbinding! Het is sinds kort geregeld. Ondertussen heb ik mijn website ook in de lucht, ik werk er nog verder aan maar de basis is er”.
www.thecompany.com.pa

Later die dag heb ik met Joris zijn bedrijfspand bezocht. Zomaar een plek, aan een drukke parkeerplaats, 3000 auto’s kruisen dagelijks over die parkeerplaats ( hij heeft ze laten tellen!!). Daar staat het “the Company”. Ik moet je vertellen dat mijn respect voor hem enorm groot is. Als je het zelf ziet, de verhalen indachtig, dan getuigt het van een Hollandse ondernemersgeest, veel moed en doorzettingsvermogen om zoiets te doen. Veel is in korte tijd voor elkaar gekomen, maar natuurlijk blijft er ook nog veel te doen en wat denk je van de aandacht voor het personeel, altijd een key-factor. Joris heeft enorm veel hulp van een Nederlandse dame die hier woont en getrouwd is met een Panamees. Toen wij er waren was zij echter met vakantie, dus zagen we Joris zelf om half zeven thuis vertrekken om “de zaak” te openen.

“Hoe ziet jouw gemiddelde dag er uit Joris?”

“Ja, daar is nog niet zo’n vast patroon in te ontdekken, maar laten we zeggen dat ik gewoon veel in het pand aanwezig ben, in ieder geval 6 dagen, ik heb wel met Marijke afgesproken dat het er geen 7 meer zijn. Hartstikke nodig, ik moet alle facetten van het bedrijf afdekken: marketing, personeel, bouw, onderhoud, concept, operatie. Eén voor één en net zo lang tot ik het heb ondergebracht bij de medewerkers. Ik ben nog altijd bezig met het concept, ik wil komen tot een dienstverlening die een logische vraag invult voor bijvoorbeeld startende ondernemers en expats in Panama, op dit moment zijn de huurders nog meest lokaal. Dat is niet erg maar ik wil toch graag deze rol vervullen voor de genoemde doelgroep. Het draait aardig maar eerlijk gezegd had ik verwacht nu al wat verder te zijn. In mijn hoofd is het idee echter duidelijk, verder bouwen dus. Wie weet tot wat het kan uitgroeien”.

“Bedenk dat Panama, het land en met name de City een enorme groeispurt doormaakt. Wat hier bijvoorbeeld de afgelopen 5 jaar tot stand is gebracht, ongelooflijk. Maar doordat de Amerikanen lang de economische en organisatorische scepter gezwaaid hebben, lijkt het wel of de huidige Panamesen nog wat moeten inhalen op deze gebieden. Toch moet gezegd zijn dat een eenmaal gestart project meestal razendsnel voor elkaar komt, vaak is dat wel met buitenlandse hulp”.

Als ik Joris op zijn scooter door het Panamese verkeer zie razen, als ik hem met bouwlui bezig zie, zijn ondertussen aangeleerde Spaans hoor, als ik hem met de kok zie overleggen (hij heeft toch echt geen horeca ervaring) en als ik hem vader zie zijn, dan maak ik een diepe buiging voor Jorge, deze doorzetter. Ik doe het hem zeker niet na.

ToekanVeel lof ook voor Marijke, stel je even voor: hoogzwanger, besluiten om je partner achterna te gaan en je in Panama te vestigen, goede baan opzeggen, kind krijgen, voor het eerst samenwonen en zien dat je kunt aarden. De emoties en hormonen zitten niet stil, toch? Als je dan ziet dat zij nu is gestart met haar Bed & Breakfast en dat wil gaan uitbouwen, je houdt het eigenlijk niet voor mogelijk, knap hoor. Mini regenwoudje als tuin, de toekans vliegen nota bene over je heen.En ook mevrouw heeft al haar website in de lucht: www.balboaheights.com. Ik hoorde ze al tegen elkaar zeggen: “eens kijken wie het eerst winst maakt!”
Volg die twee op Twitter: Coworking PTY en Marijke v. Hoogdalem.

Op het terras in Rooi herkende ik in Joris een gedreven persoonlijkheid, met hem samenwerken heeft dat enorm bekrachtigd, dat ik zoveel jaren later hem in Panama een eigen business zie opstarten is een geweldige constatering. Een rasechte ondernemer en dat had mijn buik toch niet allemaal kunnen vermoeden.

En “Panama” is voor Joris nu al een succes: de basis staat, het geheel heeft visie, richting en de uitvoering loopt. De aanhouder wint is zijn adagium en dat hier een ondernemersgeest aan het werk is, is al voldoende bewezen.

Groeten uit de hangmat.

December 2011, Panama.

Jan.