Shifting the goalpost

P1000766

Het verhaal maalde dagenlang door mijn hoofd, ik had Sander Hoogerbrugge ontmoet en geluisterd
naar zijn ongelooflijke verhaal.

We dromen allemaal wel eens, als reisliefhebber droom ik op de fiets soms van onbereikbare verten. Wat Sander in 2009 droomde wist hij zelf niet, een plan had hij evenmin, het weerhield hem er niet van om een voor mij niet te bevatten prestatie te leveren.

Hij studeerde in Glasgow en nadat zijn studie was afgerond bleef hij er nog wat hangen. Wat was zijn plan? Nog een tijd in een buitenland verblijven, zoveel wist hij. “Als iedereen naar Nieuw Zeeland of Australië gaat, dan ga ik naar Canada”. Zijn ranke racefiets ging mee, je weet nooit… zijn sportieve rit op zondagmorgen vanuit Pijnacker was altijd goed bevallen.

Backpacken of fietsen?

Ach en wat komt er dan al zowat op je pad. Wat werken in Canada, daarna werken op een zeilschip in de Carribean en weer terug naar Canada, de fiets ophalen! Zo vertelde hij. Toevalligheden bepalen ons levenspad maar al te vaak en ook dat van Sander. Had hij eerder in Canada niet de naam Arie Hoogerbrugge ergens op straat gezien? Nota bene de naam van zijn vader. Nieuwsgierigheid bracht hem bij dit verre familielid en toen deze met de auto naar Prince Edward Island vertrok, het oosten van Canada, bepaalde Sander met zijn “kan ik meerijden” onwetend het begin van zijn ongelooflijke reis. Want reizen wilde hij, dat stond wel vast.

Backpacken of fietsen? Hij had geen echt plan maar bedacht: “ik ga met de fiets naar St Johns, Newfoundland”, dit is de meest oostelijke punt van het Noord-Amerikaanse continent, zoiets is toch altijd een uitdaging. We schrijven september 2009. De racefiets, was inmiddels voorzien van een kleine bagagedrager met daarop zijn minimale bepakking inclusief hangmatje. Meneer fietste, toch redelijk onvoorbereid, de 2000 km in 10 dagen!!! Okay, de hurricane in de rug hielp hem de eerste 5 dagen, maar toch.

Ik heb zelf een ervaring van 9 dagen aaneengesloten fietsen, 175 km per dag. Dus Sander, ik weet wat het is en ben al onder de indruk.

Geen verrassing dat de weg in St Johns ophield, een “waterliftje” naar Halifax in Nova Scotia was gauw geregeld.

Backpacken of fietsen? Hierna heeft hij zich die vraag niet meer gesteld, het bleef fietsen.
Het is inmiddels oktober 2009. “Ik moet zien dat ik vóór de winter uit fiets, ik ga naar Miami”. In 5 dagen naar New York en na nog eens 2 weken arriveren in Miami, 3.500 km verder. Het bleef het karakter van een trainingsrit houden. Eén setje kleding, geen jas bij zich, geen tent, geen camping maar twee bomen om tussen te slapen, zelfs in de USA kan dat als je het gewoon doet. En hij fietste nog altijd 200 km per dag.

Handig worden in het regelen van een gratis maaltijd.

Het was dáár dat er wat contouren aan zijn plannen verschenen. Shifting the goalpost zoals dat zo mooi heet. “Toch dat Nieuw Zeeland dan maar? Maar dan fiets ik wel eerst naar Californië”. Weer 4.000 km te gaan, slim want het vliegticket vanuit het westen is tenslotte goedkoper. En met zíjn racetempo kon dat allemaal binnen de visumtijd van 90 dagen. De route was simpel: rijden langs de Mexicaanse grens, toch niet ieders eerste keuze zou je zeggen. Het was dáár, langs de grens, dat hij in de nacht verrast werd door een zaklamp, een pistool, een man. Sander’s bizarre verhaal leidde gelukkig tot een relaxte reactie, sterker nog, de man werd gastheer en Sander had weer eten. “Het is mooi om te zien hoe handig je wordt in het regelen van een gratis maaltijd”.

En nog eens die goalpost geshift want eenmaal in Californië bedacht hij:  “ik fiets naar Panama”. En hier stop ik even om je op adem te laten komen, kijk maar eens op de globe ………..

Door Mexico, Guatemala, Honduras, Nicaragua, Costa Rica, Panama. Belize lag in de weg maar ja € 20,–  aan de grens als entreekaartje was teveel, hij moest tenslotte de reis naar Nieuw Zeeland nog bekostigen! De Pan Americana was zijn vriend tot aan Darien Point ten zuiden van Panama City,  daar houdt deze weg  gewoon op ….. om in Colombia weer verder te gaan. Dat was zelfs voor hem een barrière.

“Ik fiets naar huis!”

Het was in Mexico dat zijn geen-plan-hebben min of meer stopte. Tijdens die uren, uren, turen in de verte en eenzaam, heel eenzaam zijn in gedachten, heeft hij het bedacht. “Als ik in Nieuw Zeeland ben en zorg dat ik wat geld verdien, dan FIETS IK NAAR HUIS!!!”  Shifting the goalpost, remember.

Als ik hier aan denk mensen, dan krijg ik kippevel. Hoe is het met jullie?

Zijn poging om aan te monsteren op een vrachtboot in Panama City is uiteindelijk niet gelukt, tsja, door de lucht dan maar van de laatste centen, hij haalde het nét, ondertussen is het april 2010. Nieuw Zeeland was zijn verblijf voor een jaar lang en het geld heeft hij er verdiend. Fietsen bleef min of meer beperkt tot woon-werk verkeer. Jammer Sander, ik ben zelf net terug uit Nieuw-Zeeland en je hebt wat gemist.

8.000 Euro, hij vond het genoeg om thuis te komen en dus werd de terugreis uitgestippeld. Daar komt ‘ie, april 2011 (goed onthouden):
– twee maanden Australië
– Oost Timor, eiland hoppen tot aan Jakarta
– Singapore
– Maleisië
– Thailand
– Laos
– China
– vóór Mongolië linksaf naar Kazachstan
– de Kaspische zee over naar Azerbeidzjan
– Georgië
– Turkije
– Griekenland
– Italië
– Frankrijk
– Thuis in december 2011

wereld2

By the way: het hele Eurazië continent, slechts 3 dagen met regen, verbazingwekkend.

Ik sta paf. Hoe kan een mens op zijn racefietsie in een maandje of acht werkelijk de halve planeet fietsen. Ja, dat kan, want hij bleef vasthouden aan zijn 200 km per dag. Correctie: hij had 3 maanden (!!) last van diarree, de energie liep er letterlijk uit en hij viel terug op slechts 160 km. Zullen we hem vergeven dat de bergtrajecten ook wat dagafstand kostten?

Fysiek een tijger, mentaal zwaar en af en toe heel zwaar, maar ook euforisch op de mooie momenten. Tegenwind, lekke banden, materiaalpech, de dips kunnen zwaar zijn. Om dán niet op te geven……!

Toeval?

Oh ja, hij fietste van Melbourne naar Perth, een vriend opzoeken aldaar en kreeg zo’n 1.000 km van Perth in de outback op die onafzienlijk lange rechte wegen serieuze materiaalpech, hij moest gaan liften. De eerste de beste auto die stopte en hem een lift aanbod was……zijn vriend uit Perth!!!!!  Ben je er nog? Dat was niet de enige toevalligheid: in Panama de kennis uit New York tegenkomen bij wie je nota bene maanden geleden hebt geslapen, in Canada een meisje zien dat je tijdens een eerdere Zuid-Amerika reis hebt ontmoet! Hou toch op.

Op mijn vraag hoe je in godsnaam in China de weg vindt gaf Sander laconiek het antwoord: “Google maps”. Ik heb zelf in China gereisd en weet hoe moeilijk het is als niets maar dan ook niets herkenbaar is in woord en geschrift. Maar híj noemt het ‘t gemakkelijkste land om door te fietsen, duizenden kilometers alles hetzelfde én ….nergens koffie. Een oplossing is soms ook dichtbij. Zo maakte hij een foto van 經濟型酒店 Cheap hotel, simpel maar ook geniaal, want je laat je foto toch gewoon zien aan de eerste de beste voorbijganger!

Fietsen in Griekenland en Italië noemt Sander de mooiste fietsbeleving, toch onverwacht zeggen wij als thuisblijvers. Maar vergeleken met fietsen in de hete rode outback van Australië of in de Gobi woestijn waar je voor je watervoorziening afhankelijk bent van passerende auto’s, is het gemak van het kleinschalige Europa misschien toch te begrijpen.

Vergeven wij hem zijn smokkelstukjes. Kazachstan moest deels met de trein, het visum was maar 30 dagen geldig en het is toch iets groter dan Nederland!! Australië een stuk gelift, de planning was te krap. Iedere keer met een schuldgevoel, ik kan het me goed voorstellen.

Happy end?

Toen ik met Sander de afspraak plande, gaf hij in zijn mail aan dat het verhaal geen happy end heeft. Ik schrok ervan en was erg nieuwsgierig wat er achter stak. Kun je het je voorstellen dat als je jezelf voorneemt, met nog drie-kwart wereld te gaan, dat je naar huis wilt fietsen, hoe mooi is het dan al vooruit te denken aan dat éne moment dat je de eigen straat in fietst. Wat Sander zichzelf niet vergeeft is dat hij dit moment niet beleefd heeft. Want aangekomen in Frankrijk, bijna thuis, kwam hij er achter dat de bankpas in Italië in de muur was blijven zitten, de sloddervos (zijn woorden). Met nog 3 Euro op zak gaf hij er de brui aan en stak de welbekende duim op. Een apotheose voor hem, achteraf. Ik vind het nogal meevallen, maar hij heeft het als geen happy end beleefd.

Een onderkoelde held.

Of ik nog droom na zo’n verhaal?
Ja, maar ik noemde het ook onbereikbaar en dat staat hier ook wel mee vast.

Bij wereldfietsers heb ik het idee,
ze bereiden het minstens een jaar voor,
ze pluizen alles uit,
alle visa regelen,
de fiets met zware bepakkingen uit en te na testen,
plaatselijke pers erbij,
en dan met veel bombarie vertrekken.

Deze  man op zijn racefietsje met smalle bandjes vertrok gewoon en maakte iedere dag een zondagochtend trainingsrit. Zie hierboven mister No-Nonsens in zijn shirtje van toerclub Pijnacker in…..China.  Hij heeft het gewoon gedaan, niet moeilijk doen, flink doortrappen. Alsof de wereld in je broekzak past, niet lullen maar poetsen. Zijn ietwat onderkoelde vertelstijl dikte dat nog behoorlijk aan.

Zijn fiets heeft hij nog.
Zijn dromen……ook,
maar of zijn dagelijkse leven nog wil wennen?!!

Ik heb ontzettend veel bewondering voor Sander, de held, van zonder-plan naar een mega-plan, 24 landen, 400 dagen, 37.000 km, 1 fiets.
Shifting the goalpost.

Sander, ik ga je volgen en misschien, héél misschien komen we elkaar ergens onverwacht tegen……..

P.S. Ik ben benieuwd naar de dromen van de lezers. Laat het me weten!

Geef een reactie