Denk eens OM


Dat omdenken is een behoorlijke hype, hoevéél je er wel niet over leest! Enorm.
De social media staan er vol van en ik doe er nu ook aan mee. Mag ik je uitnodigen even mee naar mijn binnenkant te gaan?

 

 

Maandag een week geleden, geweldige zomerse temperaturen en ik had warempel een vrije middag, let wel een maandagmiddag! Een stukje fietsen met mijn betere helft. Heerlijk, toch…..? Maar na 40 jaren werken is dat toch niet zo simpel, in mijn hoofd tenminste.

“Een vrije maandagmiddag?”
“Moet jij niet werken dan, vriend?” 
“Zou je niet eens….!!”
“Je had toch ook vanmiddag dit of dat kunnen doen!!”
Jan heeft het tegen Jan.

Mijn vrouw vindt het steeds grappig wanneer ik er over vertel en dus begon ik het haar nog maar eens uit te leggen hoe zich dat in mijn hoofd afspeelt en dat was bepaald niet de eerste keer. We zaten op een bankje bij een kapel, de voorzienigheid genoot mee. En toen gebeurde er ongemerkt iets heel krachtigs. Als vanzelf wist ik het in een omdenkertje te vangen.

“Eigenlijk moet ik niet langer redeneren dat ik een vrije middag heb, vrij tussen het werk. Maar misschien is het zo dat ik voortaan een vrije vogel ben die het nodige doet dat hij leuk vindt. Activiteiten in de vrije tijd.”

En sinds ik het zo heb uitgesproken heb ik het niet meer los gelaten. Hoe krachtig dat wel niet is. Het neemt schuldgevoel weg en zelfs die activiteiten worden plotseling anders. Want blijkbaar is het mijn keuze om daarmee mijn vrije tijd (deels!!) in te vullen. Dat dan nog niet alles precies zo leuk is als ik het zou willen is een kwestie van tijd.
Is het dan allemaal zomaar opgelost? Ach, nee. Maar ik merk echt dat het een boost geeft aan het denken in mijn hoofd dat soms met wat piekeren op hol slaat.

Herkaderen heet het ook wel. Laat het licht er eens anders op schijnen en het wórdt ook anders. Ik ben echt verbaasd over de verandering die dit teweeg brengt en het nu schrijven hierover is daar dan ook weer een versterking van.

Nou snap ik als geen ander dat dit ook te maken heeft met de fase van mijn leven.
De meesten kunnen nog onmogelijk die keuzes maken want vrijheid om niet meer voluit te hoeven werken is iets wat je op je dertigste nog niet hebt bereikt, de meesten toch niet. Weliswaar moet mijn schoorsteen ook nog wat roken, maar een kleiner vuurtje is genoeg.

En vergis je niet, ik heb het zeker niet over op je luie r…. zitten. Man, de energie is er.
En overstappen naar activiteiten die je echt boeien laait een ander vuur enorm op.

Plotseling dan toch genieten van een fietstochtje met mooi weer?
Geen schuldgevoel meer?
Er komt wat witte rook uit mijn schoorsteentje.

Groet

Jan

DEEL DIT ARTIKEL

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email

Geef een reactie