Heel bijzonder, zo bizar

Mijn blog was al klaar.
Het is een bijzondere gedachte die me enorm bezighoudt. Maar het kreeg deze week een bizarre wending. Kom! Dan neem ik je even mee.

Een rustige, heldere zomeravond, ergens in de natuur. Een prachtige sterrenhemel, heldere en minder heldere, mijmeren over wat je eigenlijk ziet.
Licht dat honderden of duizenden lichtjaren onderweg is, misschien is die ene ster dáár wel duizend jaar geleden al verdwenen maar wij zien het licht nog.

 

Stel….. stel dat we in staat zouden zijn dat lichtje in al zijn details te kunnen zien. Optische instrumenten die ons precies zouden kunnen laten zien wat er zich afspeelde op dat hemellichaam, alle bergen, oceanen, ja zelfs dat buitenaards leven, die wezens. Een soort Hubble in het kwadraat of zijn toekomstige opvolger de James Webb ruimtetelescoop. Wel voor te stellen toch? Hoe mooi zou dat zijn! En wat we dan zagen zou eigenlijk de geschiedenis van dat hemellichaam zijn, hij staat immers lichtjaren verwijderd. Een kijkje in de geschiedenis.

Maar wat als we het eens andersom bekijken?! Nu bevinden wíj ons in de ruimte, verwijderen ons met de snelheid van het licht en hebben die James Webb ook tot onze beschikking. We kijken met James in de achteruitkijkspiegel terug naar de aarde. Fantastisch. En wat als we dan inmiddels pakweg 74 lichtjaren verwijderd zouden zijn……….? Heb je het door? We zouden nu nog zien hoe de Tweede Wereldoorlog zich op de aarde afspeelde.

Ik ben misschien een fantast maar deze gedachte heeft me niet meer losgelaten.
Onze geschiedenis, jouw leven van ieder moment bevindt zich nog ergens zichtbaar in de ruimte. Het verwijderd zich met “the speed of light”, maar we zouden het kunnen zien, if only….

De dag dat jij jouw geliefde voor de eerste keer ontmoette, die is er nog.
De bevalling waar jij de hoofdpersoon was, je kunt het nog zien.
De dag van gisteren, even terugkijken.
Napoleon, de middeleeuwen, de bouw van de piramides.
Jezus (die ook trouwens) dat zou mooi zijn.
Het is er gewoon nog, trouwens, in de tijd dat jij dit las, is het beeld van jouw geboorte al weer 18.000.000 km verder verwijderd. Opschieten dus, je bent zó oud.

En toen werd het donderdag 20 september. De zo tragisch overleden kinderen in Oss begonnen ook aan hun reis. Hun beeld is onderweg in de ruimte, ze zijn er nog maar we kunnen ze niet meer bereiken. Hun reis is eeuwig, op weg naar….. wie weet het, de hemel?

Ik weet niet of het een troost is om te weten dat hun beeld er altijd zal zijn, if only…..
Of misschien hartverscheurend omdat we er niet meer bijkunnen.

Niets is voorbij, alles is er nog, de geschiedenis en deze lieve kinderen, of toch niet, wat is tijd?

Stilte.

Jan

DEEL DIT ARTIKEL

Geef een reactie