Hallo, is daar iemand?

 

De titel van deze blog had ook “40” kunnen zijn, 40 jaar na “ja” was het tijd voor een familiefeest. Maar bij thuiskomst na 12 dagen in  een ruig land bleef echter het “Hallo, is daar iemand” hangen bij mij. Een bizarre beschouwing van de veranderde wereld in 40 jaren. Waar zijn namelijk Ingrid, Henk, Bernadette, Karin, Marcel, Ine, Kees, Mary, Chantal, Eymundur, Hólmkell, Ásmundur gebleven in die 40 jaren? Boris heeft nog wel werk, Runólfur evenzo maar ik geef ze niet zo lang meer. Hallo, is daar iemand? 

40 jaar geleden werd ik vrijdagsavonds op het reisbureau geholpen door Ingrid, we boekten een vliegreis en een huisje uit een reisgids die ik vooraf al op was gaan halen bij haar vriendelijke collega Henk. Ingrid overtuigde me om juist te kiezen voor deze bestemming en reisorganisatie. Van tevoren was ik al even bij de bank geweest om 300 gulden op te nemen voor de aanbetaling, aardige Bernadette hielp die dag aan de balie bij de bank. Veel later, een dag of 8 vóór vertrek nog even de tickets en andere reisbevestigingen opgehaald en alles doorgesproken, mooi dat alles zo zeker op papier staat, Karin hielp ons toen uiterst vriendelijk bij de uitleg.

Nu heb ik op zondagmorgen wat gegoogled, koos voor de laagste vluchtprijs, klikte de tickets bij elkaar nadat de AirBNB-app me al in contact had gebracht met een huiseigenaar. In een woord of 20 à 30 en zijn waarderingscijfer van 9,2 was dat ook snel geregeld. Oh ja, en betalen ging bijna ongemerkt.

40 jaar geleden werden we op de luchthaven na de schuifdeur door Marcel, keurig in pak, gewezen naar de Efteling-achtige zig-zag paadjes, keurig in de rij staan voor Ine is namelijk belangrijk. Want Ine, in haar strakke mantelpakje, hielp ons. Met haar zeurgezichtje bezorgde ze ons, zoals gevraagd, toch mooi een plekje aan het raam. Onze opluchting was er dat alles goed geboekt was. Ine controleerde het koffergewicht, Ine regelde de kofferlabels. “Om 10.40 uur bij Gate E6” gaf ze met en pen-cirkeltje aan op de instapkaart. Kees, de strenge douanier achter een ietwat te hoge balie, liet ons na een intense oogcontrole gelukkig door. Security stond toen nog op een lager pitje, maar misschien was daar toch al de enigszins norse, verveelde Boris die controleerde of we onze vuurwapens thuis hadden gelaten.

Nu thuis inchecken, instapkaart op de mobiele telefoon, off we go. Na de schuifdeur zelf de kofferlabels printen, zelf plakken, zelf wegen, zelf op de band plaatsen na wat gescan met je instapkaart (een vodje) die we, ondanks de app, toch nog aan een paalterminaltje moesten printen. Schengenland dus het paspoort kon in de tas blijven. Maar om Boris konden we zeker niet heen, als nooit tevoren blafte hij ons toe dat zelfs de broekriem uit moest (ik had hem net aangehaald!) en ontfutselde ons het laatste beetje water.

40 jaar geleden werd door Mary een “prettige vlucht” gewenst, onze laatste zekerheid dat we in het juiste vliegtuig stapten, zij scheurde elegant het strookje van de instapkaart nadat ze dat ze die ook nog eens goed gecontroleerd had. Alleraardigste Chantal bracht aan boord het toen al droge broodje en een twijfelachtige beker koffie nadat ze eerder al haar kunsten met de zwemvest had vertoond. Wat een heldin!

Nu scanden we zelf de instapkaart, niks geen strookje afscheuren, het piep systeem, niks geen “prettige vlucht” en Chantal hebben we ook niet meer gezien, de zelf meegenomen boterham was trouwens ook droog (eerlijk is eerlijk), zeker zonder koffie.

40 jaar geleden werd de huurauto geïnstrueerd door Eymundur en later bij het inleveren samen weer controleren op schade door collega Hólmkell. Vergelijkbaar was de ontvangst in ons verblijf, eigenaar Ásmundur legde alles uit en bij vertrek even controleren of we er geen bende van gemaakt hadden. Zijn “góð ferð” bij vertrek klinkt nog na.

Nu verlangde de wat onvriendelijke Rent-a-car-Runólfur 6 handtekeningen op megadikke contracten en je creditcard overtuigt hem definitief om je de autosleutels toe te werpen. “Daar staat ie”. Inleveren? Gewoon parkeren en de sleutels fl*kker je gewoon in de brievenbus. Controle op schade? Hij heeft mijn creditcard toch! En al die handtekeningen! Oh ja, en huiseigenaar Reynir hebben we toevallig gezien bij aankomst, hij was in de buurt, anders hadden we hem ook gemist, de sleutels stonden gewoon op de deur.

Hallo is daar iemand?
De tijden zijn veranderd.
Ingrid, Henk, Bernadette, Karin, Marcel, Ine, Kees, Mary, Chantal, Eymundur, Hólmkell, Ásmundur doen iets anders nu denk ik. Slechter nu? Beter nu?
Boris, zoek alvast ander werk man!
Runólfur, een cursus dienstverlening voor werkbehoud, ik zie dat nog wel zitten met jou.

Ik vergeet bijna Johan te noemen, die was er 40 jaar geleden niet en nu wél. Parkeren op zijn natte wei nabij Hoofddorp. Een alleraardigste man, hand geven bij ontvangst, hand geven bij afzetten, onderweg telefonisch afstemmen, hij wist al dat we er aan kwamen. Toch leuk zo’n persoonlijk contact.

De tijden zijn veranderd.
Maar gelukkig is de “ja”van 40 jaar geleden er nog altijd, het is zelfs een “JA”.

By the way: geniet mee van wat winterfoto’s.

Groet

Jan

DEEL DIT ARTIKEL

3 gedachtes op “Hallo, is daar iemand?”

  1. Het allerbelangrijkste is hetzelfde gebleven, sterker nog, wordt nu met hoofdletters geschreven. Erg mooi Jan. Gefeliciteerd! En dank voor weer een verhaal wat aanzet tot nadenken.

Geef een reactie