“I am so tired of America” (TOP 2000)

De Top 2000 hielp me de afgelopen dagen deze blog te schrijven. Van “This is not America” naar “Breakfast in America” en wat denk je van “American Pie”. Maar de meest indrukwekkende nú voor mij…….daar kom ik straks mee.

“Make America great again” gaat al enkele presidenten mee. Die huidige heeft er de mond van vol en deed er nog een schepje bovenop met zijn “America First”. Toen ik dat “great again” onlangs in het Financieel Dagblad weer eens tegenkwam merkte ik dat mijn nekharen overeind stonden. Het gebeurt me steeds vaker als ik met mijn gedachten de plas oversteek, wat is dat toch? Je moet niet oordelen, hoor ik vaak. Heel terecht, maar in deze blog……… doe ik het toch.
“Great again”, laat me niet lachen

– Een president die massaal leugens verkoopt en zich in een afzettingsprocedure bevindt
– Een president zonder respect voor vrouwen én, onder zijn rijke bubbel, voor armlastigen
– Die zich terugtrekt uit het Klimaatakkoord van Parijs en global warming ontkent (het is trouwens wel America First bij de orkanen, nietwaar?)
– Die de g**** moed heeft een muur te bouwen
– Hij heeft een soort “God-mode” voor zich gecreëerd, omringd door jaknikkers (de rest is ontslagen)
– Die tv-dominee Paula White aanstelt als stafadviseur: “Get on your knees and start paying”
– Een president die de wereld op zijn kop zet, een slotgracht van verdeeldheid? Daar zit de wereld niet op te wachten
– Hij die een show opvoert met die andere enge kwibus Kim Jong-un
– Kevin Spacey zou te lief zijn voor dit House-of-Cards van acteur Trump
– Een gevaarlijke man met een overdosis aan assertiviteit en met een meerderheid die zijn leugens volgt, waar hoorden we dat meer in de geschiedenis?
Ik ben ongerust. En “Make America great again” is een blamage.
“I am so tired of America”
Die nekharen waar ik eerder over sprak dreigen op de voorgrond te komen. De rug wordt gekeerd naar Amerika. Zo gaat het bij mij althans. En daarom hier verwijzing naar de Top 2000, op nummer 1523 staat dat beloofde nummer, Rufus Wainwright met “Going to a town”. Hij schreef het nummer naar verluidt in 5 minuten als protestlied tegen het presidentschap van George W. Bush maar voor mij is het actueler dan ooit, dat is wel duidelijk. In dit prachtige nummer komt de zin “I am so tired of America” echter meer naar voren, wat mij betreft heeft het nummer bij deze dan ook een nieuwe naam. Geen nekharen maar kippenvel. Luister er maar eens naar https://www.youtube.com/watch?v=R8xRuZoOLe8.

Einde van een wat zwart-witte blik, je hoeft het zeker niet met me eens te zijn.
Geschreven uit die ongerustheid.
Alles is genuanceerd en veel wat grijzer.

Hoe is het met jouw nekharen?

Who’s First?

Groet

Jan

DEEL DIT ARTIKEL

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email

Geef een reactie